نه اندوه

و نه هیچ یک از مردم این آبادی

به حباب نگران لب یک رود قسم

و به کوتاهی آن لحظه ی شادی که گذشت

غصه هم خواهد رفت

آن چنانی که فقط خاطره ای خواهد ماند

لحظه ها عریانند

به تن لحظه خود جامه اندوه مپوشان هرگز

تو به آیینه، نه، آیینه به تو خیره شده است

تو اگر خنده کنی او به تو خواهد خندید

و اگر بغض

آه از آیینه ی دنیا که چه ها خواهد کرد

گنجه ی دیروزت

!پر شد از حسرت و اندوه و چه حیف

...بسته های فردا، همه ای کاش ای کاش

ظرف این لحظه ولیکن خالیست

ساحت سینه پذیرای چه کس خواهد بود

غم که از راه رسید

در این سینه بر او باز مکن

تا خدا یک رگ گردن باقیست

،تا خدا هست

...به غم وعده این خانه مده

.حاکمی دو نفر را محکوم به اعدام کرده بود

،یکی از آن دو نفر از علاقه ی بسیار حاکم به اسبش خبر داشت

.پس از او خواست که یکسال او را اعدام نکند تا او به اسب حاکم پرواز کردن بیاموزد

،حاکم که دیوانه وار اسبش را دوست داشت، به خیال اینکه اگر ادعای محکوم راست باشد

.می تواند مالک تنها اسب پرنده ی جهان باشد، در خواست او را قبول کرد

:محکوم دیگر با شنیدن این ماجرا با تعجب و حیرت به دوستش گفت

تو که میدانی چنین امری امکان ندارد، چگونه به خودت جرئت این پیشنهاد را دادی؟

!تو با این کار فقط تقدیرت را به تأخیر انداختی

:او در جوابش گفت: نه دوست من، من با این کار به خودم چهار بخت آزادی بخشیدم

 .اینکه سلطان در طول یکسال بمیرد

.اینکه من تا یک سال آینده به مرگ طبیعی بمیرم

.شاید اسب به مدت یک سال زنده نماند

.شاید هم توانستم به اسب پرواز کردن بیاموزم

...با خوبی ها و بدی ها، هر آنچه که بود، برگی دیگر از دفتر روزگار ورق خورد

...برگ دیگری از درخت زمان بر زمین افتاد

...سالی دیگر گذشت... روزهایتان بهاری و بهارتان جاودانه باد

بهار آمد و من هنوز پاییزم

چگونه زین قفس تنگ زرد بگریزم

بده طناب بلندی به قامت خورشید

امید یخ زده ام را به دار آویزم

...به تقویم ها اعتباری نیست اگه خودت متحول شدی عیدت مبارک

زندگی شطرنج دنیا و دل است

قصه ی پر رنج صدها مشکل است

شاه دل کیش هوس ها می شود

پای اسب آرزوها در گل است

فیل بخت ما عجب کج می رود

در سر ما بس خیالی باطل است

ما نسنجیده پی فرزین او

غافل از اینکه حریفی قابل است

مهره های عمر من نیمش برفت

مهره های او تمامش کامل است

تو کجایی سهراب ؟

...چشم ها را بستند و چه با دل کردند

!وای سهراب کجایی آخر ؟

زخم ها بر دل عاشق کردند

...خون به چشمان شقایق کردند

آب را گل کردند

!تو کجایی سهراب ؟

، که همین نزدیکی عشق را دار زدند

...همه جا سایه ی دیوار زدند

!ای سهراب کجایی که ببینی حالا دل خوش مثقالی است

دل خوش سیری چند ؟

...!صبـــــــــــــــــر کن سهـــــــــــــــراب

!قایقت جـــــــــــــــا دارد ؟؟!؟

   
.آدمهای ساده را دوست دارم

.همان ها که بدی هیچ کس را باور ندارند

.همان ها که برای همه لبخند دارند

،همان ها که همیشه هستند

.برای همه هستند

آدمهای ساده را باید مثل یک تابلوی نقاشی ساعتها تماشا کرد؛

.عمرشان کوتاهاست

بسکه هر کسی از راه می رسد یا ازشان سوء استفاده می کند

یا زمینشان میزند

.یا درس ساده نبودن بهشان می دهد

.آدم های ساده را دوست دارم

......الهی

نه من آنم که ز فیض نگهت چشم بپوشم

پشت دیوار نشینم ، چو گدا بر سر راهی

....باز کن در ، که جز این خانه مرا نیست پناهی

در خـــواب نـــاز بـــودم شبـــی

رنـــگ از رخســـار گنـــدم رفتـــه اســـت

دوستـــی از یـــاد مـــردم رفتـــه اســـت

زخـــم بـــال یـــک کبـــوتـــر زخـــم نیســـت

یـــا ترحـــم بر پرستـــو رحـــم نیســـت

ننـــگ دیگـــر بیـــن مـــردم ننـــگ نیســـت

.......آیینـــه بـــا آیینـــه یکـــرنـــگ نیســـت

خنده ی تلخ آدما همیشه از دل خوشی نیست

گاهی شکستن دلی کمتر از آدم کشی نیست

گاهی دل اونقدر تنگ میشه که گریه هم کم میاره

یه حرف خیلی ساده هم گاهی چقدر غم میاره

من اکنون شکوه ام از روزگار است

که بنیادش به من ناسازگار است

...یادم باشد

،که قاصدکی در راه است

خدایـــا دلــــــم بـــاز امشب گــــــرفته.!!

بیــــــا تا کمی با تـــو صـــــحبت کنـــم...

بیا تا دل کوچــــــــــکم را

خدایـــا فقــــط با تـــو قسمت کنم...!

خدایـــــا بیــا پشت آن پنــجــره...

 که وا می شود رو به ســــــوی دلــــــــم !!

بیـــا پــــرده ها را کنـــاری بزن...

که نــــــورت بتــابد به روی دلـــــــم!!!

خدایـــا کمـــک کـــن

که پـــروانه ی شعر من جــــان بگیرد...

کمی هم به فـــــکر دلـــــــم باش...

مبـــادا بمیـــرد...!!

خــــدایــا دلــــــم را

که هر شب نــفس می کشـــد در هوایـــــت...

گر چه شــــــکســــــته!!!!

شبــــی می فرســــتم بــرایــت...!!