شبا وقتی که بیداری

خدا هم با تو بیداره

تا وقتی که نخوابی تو

ازت چش ور نمیداره

خدا می‌بینه حالت رو

خدا میدونه حست رو

از اون بالا میاد پایین

خدا می‌گیره دست رو

خدا میدونه تو قلبت

چه اندازه تو غم داری

خدا میدونه تو دنیا

چه چیزی رو تو کم داری

خدا نزدیک قلب توست

با یک آغوش وا کرده

نذار پلک‌هاتو روی هم

اگه قلبت پره درده

خدا رو میشه حسش کرد

توی هر حالی که باشی

فقط باید تو با یادش

توی هر لحظه همراشی

...سال نو می شود...زمین نفسی دوباره می کشد

برگ ها به رنگ در می آیند و گل ها لبخند می زند

 …و پرنده های خسته بر می گردند و در این رویش سبز دوباره

...من...تو...ما

...کجا ایستاده اییم...سهم ما چیست؟

…نقش ما چیست؟…پیوند ما در دوباره شدن با کیست؟

زمین سلامت می کنیم

و ابرها درودتان باد

و

چون همیشه امیدوار

…و سال نو مبارک

...بهار یک نقطه دارد نقطه آغاز بهار زندگیتان بی انتها باد

! خــــــــــــدا­ی من

… نه آن قدر پاکم که کمکــــم کنی و نه آن قدر بدم که رهـــایم کنی

! میــــــــان این دو گمم

… هم خــــود را و هم تــــــو را آزار میدهم

هر چه قدر تلاش کردم نتوانستم آنـــــــــی باشم که تو خواستی و

… هــــــرگز دوست ندارم آنی باشم که تو رهـــــــایم کنی

! آنقدر بــی تو تنهــــــا هستم که بی تو یعنی “هیــــچ” یعنی “پـــــوچ”

... خـــــــــدایا هیــــــــچ وقت رهـــایم نکن

...............پیر شدیم رفت

...اومدم بگم 23 سالگیم مبارک

بهشت از دست آدم رفت از اون روزی که گندم خورد

ببین چی میشه اون کس که یه جو از حق مردم خورد

یه روزی هر کسی باشن حساباشونو پس می دن

پرستش راه تسکینه پرستیدن تجارت نیست

یه وقتایی تمام دین همین آزادگی میشه

بفهمن آدمی یک عمر بهت گندم نشون می دن

خدا هرگز کسایی رو که حق خوردن نمی بخشه

گمونم یادشون رفته همه یک روز می میرن

همه یک روز می فهمن چه جوری زندگی کردیم

دلم گرفت از آسمون

هم از زمین هم از زمون

تو زندگیم چقدر غمه

دلم گرفته از همه

ای روزگار لعنتی

تلخه بهت هر چی بگم

من به زمین و آسمون

دست رفاقت نمی دم

امشب از اون شبهاست که من

دوباره دیوونه بشم

تو مستی و بی خبری

اسیر میخونه بشم

امشب از اون شبهاست که من

دلم می خواد داد بزنم

تو شهر این غریبه ها

دردم رو فریاد بزنم

از این همه دربه دری

تو قلب من قیامته

چه فایده داره زندگی

این انتهای طاقته

از این همه در به دری

به لب رسیده جون من

به داد من نمیرسه

خدای آسمون من

تو چه گفتی سهراب؟

...قایقی خواهم ساخت

با کدوم عمر دراز؟

نوح اگر کشتی ساخت، عمر خود را گذراند

با تبر روز و شبش، بر درختان افتاد

سالیان طول کشید، عاقبت اما ساخت

پس بگو ای سهراب ... شعر نو خواهم ساخت

.... بیخیال قایق

.... یا که میگفتی

تا شقایق هست زندگی باید کرد؟

این سخن یعنی چه؟

با شقایق باشی.... زندگی خواهی کرد

ورنه این شعرو سخن

یک خیال پوچ است

... پس اگر میگفتی

تا شقایق هست، حسرتی باید خورد

جمله زیباتر بود

... تو ببخشم سهراب

که اگر در شعرت، نکته ای آوردم، انتقادی کردم

بخدا دلگیرم، از تمام دنیا، از خیال و رویا

بخدا دلگیرم، بخدا من سیرم، نوجوانی پیرم

زندگی رویا نیست

زندگی پردرد است

!زندگی نامرد است، زندگی نامرد است

...خدا می داند، ولی

آن روز که آخرین زنگ دنیا می خورد دیگر نه می شود تقلب کرد

و نه می شود سر شخصی را کلاه گذاشت

!آن روز تازه می فهمیم دنیا با همه بزرگی اش از یک جلسه امتحان مدرسه هم کوچکتر بود

... و آن روز تازه می فهمیم که زندگی عجب سوال سختی بود

سوالی که بیش از یکبار نمی توان به آن پاسخ داد

خدا کند آن روز که آخرین زنگ دنیا میخورد، روی تخته سیاه قیامت

اسم ما را در لیست خوب ها بنویسند

خدا کند حواسمان بوده باشد و زنگهای تفریح

آنقدر در حیاط نمانده باشیم که حیات را از یاد برده باشیم

خدا کند که دفتر زندگیمان را زیبا جلد کرده باشیم

و سعی ما بر این بوده باشد که نیکی ها و خوبی ها را در آن نقاشی کنیم

و بدانیم که دفتر دنیا چرک نویسی بیش نیست

...چرا که ترسیم عشق حقیقی در دفتری دیگر است

...دنگ... ، دنگ

ساعت گیج زمان در شب عمر

.می زند پی در پی زنگ

زهر این فکر که این دم گذر است

می شود نقش به دیوار رگ هستی من

لحظه ام پر شده است از لذت

.یا به زنگار غمی آلوده است

لیک چون باید این دم گذرد

پس اگر می گریم

.گریه ام بی ثمر است

و اگر می خندم

خنده ام بیهوده است

...دنگ... دنگ

لحظه ها می گذرد

. آنچه بگذشت ، نمی آید باز

قصه ای هست که هرگز دیگر

.نتوان شد آغاز

مثل این است که یک پرسش بی پاسخ

. بر لب سرد زمان ماسیده است

تند بر می خیزم

تا به دیوار همین لحظه که در آن همه چیز

، رنگ لذت دارد ، آویزم

: آنچه می ماند از این جهد به جای

. خنده لحظه پنهان شده از چشمانم

: و آنچه بر پیکر او می ماند

. نقش انگشتانم

... دنگ

. فرصتی از کف رفت

. قصه ای گشت تمام

لحظه باید پی لحظه گذرد

، تا که جان گیرد در فکر دوام

، این دوامی که درون رگ من ریخته زهر

و رهاینده از اندیشه من رشته حال

وز رهی دور و دراز

. داده پیوندم با فکر زوال

، پرده ای می گذرد

: پرده ای می آ‌ید

، می رود نقش پی نقش دگر

. رنگ می لغزد بر رنگ

ساعت گیج زمان در شب عمر

: می زند پی در پی زنگ

...دنگ...، دنگ... دنگ

! نباید شیشه را با سنـــــــــگ بازی داد

! نباید مست را در حال ِ مستــــــی . . . دست ِ قاضـــــــــی داد

! نباید بی تفاوت

! چتر ماتـــــــــــــــــم را . . . به دست ِ خیــــــــــــــــس ِ باران داد

! کبوترها که جز پرواز ِ آزادی نمی خواهند

. . . نباید در حصار ِ میـــــــــــــله ها . . . با دانه ای گنــــــدم

! به او تعلیم ِ مانـــــــــــدن داد