...شــــادم به رویایی که
!محقـــق نمیشود
!نمــــی آید
!نمــــیزنی
گاهــــی به هـــزار دلیل زنده است
از این تکرار ساعتها
از این بیهوده بودنها
از این تردیدها
شکها
از این رنگین کمان سرد آدمها
...پریشانم
دلگیرم
!از بی کسی هآ و سکوت هآ
منی که همیشه خوب بودم و خندآن
!نمی توآنی بفهمی و البته عجیب هم نیست برآیم
…لطفا قضآوتم نکن
غنچه از خواب پرید ، و گلی تازه به دنیا آمد
خار خندید و به گل گفت : سلام و جوابی نشنید
خار رنجید ولی هیچ نگفت
ساعتی چند گذشت ، گل چه زیبا شده بود
دست بی رحمی آمد نزدیک
...گل سراسیمه ز وحشت افسرد
لیک آن خار در آن دست خزید
و گل از مرگ رهید
صبح فردا که رسید
خار با شبنمی از خواب پرید
گل صمیمانه به او گفت : سلام
...بترس از بعضی آدم ها
ﺁﺩﻣﻬﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﻭﺳﺘﺖ دارند
...ﻓﺮﺩﺍ ﺑﺪﻭﻥ ﻫﯿﭻ ﺗﻮﺿﯿﺤﯽ ﺭﻫﺎﯾﺖ ﻣﯽ ﮐﻨﻨﺪ
ﺁﺩﻣﻬﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﭘﺎﯼ ﺩﺭﺩ ﺩﻟﺖ ﻣﯽ ﻧﺸﯿﻨﻨﺪ
...ﻓﺮﺩﺍ ﺑﯿﺮﺣﻤﺎﻧﻪ ﻗﻀﺎﻭﺗﺖ ﻣﯽ ﮐﻨﻨﺪ
ﺁﺩﻣﻬﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻟﺒﺨﻨﺪﺷﺎﻥ ﺭﺍ ﻣﯽ ﺑﯿﻨﯽ
ﺁﺩﻣﻬﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻗﺪﺭﺷﻨﺎﺱ ﻣﺤﺒﺘﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺁﺩﻣﻬﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺎ ﺗﻌﺮﯾﻒ ﻫﺎﯾﺸﺎﻥ ﺗﻮ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻋﺮﺵ ﻣﯽ ﺑﺮﻧﺪ
...ﻓﺮﺩﺍ ﺳﺨﺖ ﺑﺮ ﺯﻣﯿﻨﺖ ﻣﯽ ﺯﻧﻨﺪ
آدم هایی که مدام رنگ عوض می کنند
امروز سفیدند ، فردا خاکستری و پس فردا سیاه
...آدم هایی که فقط ظاهرا" آدمند
!! چیزی هستند شبیه مداد رنگی های دوران بچگی مان
...هر چه بخواهند می کشند
...هر رنگ که بخواهند می زنند
شبا وقتی که بیداری
خدا هم با تو بیداره
تا وقتی که نخوابی تو
ازت چش ور نمیداره
خدا میبینه حالت رو
خدا میدونه حست رو
از اون بالا میاد پایین
خدا میگیره دست رو
خدا میدونه تو قلبت
چه اندازه تو غم داری
خدا میدونه تو دنیا
چه چیزی رو تو کم داری
خدا نزدیک قلب توست
با یک آغوش وا کرده
نذار پلکهاتو روی هم
اگه قلبت پره درده
خدا رو میشه حسش کرد
توی هر حالی که باشی
فقط باید تو با یادش
توی هر لحظه همراشی
...سال نو می شود...زمین نفسی دوباره می کشد
برگ ها به رنگ در می آیند و گل ها لبخند می زند
…و پرنده های خسته بر می گردند و در این رویش سبز دوباره
...من...تو...ما
...کجا ایستاده اییم...سهم ما چیست؟
…نقش ما چیست؟…پیوند ما در دوباره شدن با کیست؟
زمین سلامت می کنیم
و ابرها درودتان باد
و
چون همیشه امیدوار
…و سال نو مبارک
...بهار یک نقطه دارد نقطه آغاز بهار زندگیتان بی انتها باد
دنگ..،دنگ..